Om video’s te mogen tonen in Engeland heeft Youtube een licentie gekregen van de Performing Rights Society (PRS), het Engelse equivalent van wat wij hier kennen als SABAM. Terwijl deze licentie ten einde loopt geraken Youtube en de PRS het niet eens over de prijs van een nieuwe licentie. Het verschil tussen wat Youtube kan betalen en de PRS eist is zo groot dat Youtube eenzijdig en zonder waarschuwing alle muziekvideo’s in Engeland blokkeert.

Google pointed out, they are looking to share. The offer they made to PRS was to give them a significant portion of whatever ad revenue can be generated on those videos. PRS wants more than that, such that every music play would cost Google significantly more than it made. (Techdirt)

Dit is een typisch probleem. Ook bij ons worden krankzinnige bedragen genoemd bij onderhandelingen over online licenties. Puntje bij paaltje gaat alles naar de intellectuele eigenaars, terwijl die inbreng die zij leveren bij het gemaakte kapitaal met hun werk veel kleiner is dan ze zelf willen geloven. Youtube argumenteert ( volgens mij terecht ) dat ook de technologie en de community die online media biedt zijn prijs kent en dat de muziekindustrie die schromelijk onderschat. Vandaar dat ik dit initiatief van Youtube zo interessant vind. Ze drukken de muziekindustrie, en welbepaald de PRS, met de neus op de feiten. Wie is er nu voor wie en wie heeft wie nodig? Youtube bewijst alvast, hetzij bruusk, dat het de muziekindustrie niet nodig heeft.

Omgekeerd heeft de muziekindustrie, die het hoofd amper weet boven water te houden, goedkope airplay en reclame meer dan ooit nodig. Niet onverwacht is de PRS dus woedend. Een nummer van Leona Lewis is al meer dan 83 miljoen keer bekeken. Dit is gigantische promotie. Je zou kunnen stellen dat zonder Youtube het succes van Leona Lewis anders zou zijn.

Basically, Google is making the point to PRS: you need us much more than we need you.

Het gekke met online media is dat de structuur van licenties en organisaties die de gelden mogen innen een warboel van jewelste is. PRS (Sabam) vertegenwoordigen artiesten. Die schrijven de muziek en de teksten. De platenfirma’s maken de muziek en de beelden van de videoclip. Ook die willen een deel van de pot. En ook uit die hoek komen al decennia lang oneerlijke voorstellen. Dat heeft Youtube onlangs op een pijnlijke manier laten voelen aan Warner. De videosite draaide de muziek kraan dicht na een dispuut over de – je raadt het al – licentie. link. Gevolg: Miljoenen fans waren spinnijdig op Warner. En dat terwijl Warner in 2000 had beloofd haar klanten niet langer te schofferen.

Warner Music’s dispute with YouTube, where Warner Music suddenly claims that YouTube needs to pay more has been pretty silly from the outset. We pointed out that Warner has almost no leverage here. Warner Music needs YouTube a hell of a lot more than Google needs Warner Music to allow its content on YouTube. As if to drive that point home, some Warner Music artists are up in arms over the latest moves. (bron)

Dit is al bij al een interessante evolutie waarvan ik het einde wel kan voorspellen. Terwijl Youtube perfect draait zonder muziek kan de muziekindustrie langzaam maar zeker niet meer zonder. Youtube, en gelijkaardige sites, zijn een volwaardig medium met een enorm potentieel. In de toekomst zal online media zelfs belangrijker zijn dan radio en tv (als het dan nu al niet is).

Misschien moeten artiesten en platenfirma’s blij zijn dat ze hoe dan ook geld krijgen, want als de trend zich verderzet zullen we ooit de dag meemaken dat artiesten betalen om hun werk te mogen promoten binnen grote online community’s. Een situatie die ik alvast een stuk logischer zou vinden.

bronnen:
Fight Over YouTube Videos Heats Up In The UK; Musician Propaganda Begins (Techdirt)
YouTube stands by UK video block (BBC)
YouTube Moves On To Blocking All Music Videos In The UK (Techdirt)